5 onder 1 dak..... Mijn schelp. (kinderrijmpje)

(Kinderrijmpje...)

Mijn schelp

Gisteren  vond ik een schelp

De mooiste van het strand

Na 100 reizen over zee

Was ze bij mij beland

Ik dacht toen ik dit schelpje zag

Wat heb jij veel gezien

Een reuzenwalvis, een dolfijn

Of een haai misschien

Een duikersboot of een groot wrak

Piraten met een schat

Miljoenen kleine glinstervissen

Of een verzonken stad

Daar lag ze dan, de kleine schelp

Nog kleiner dan een muis

Na ál haar avonturen

Mocht ze met mij naar huis…

    Inge Zwerver

5 onder 1 dak....Altijd

Altijd


Laat ze springen in mijn tuin
Laat ze spelen
Laat ze zingen
Blote voeten
in het gras
zwarte tenen
niet te boenen
of het altijd lente was.



Laat ze leven
tussen luchten
met de glijbaan
als domein
Laat ze klimmen
Laat ze lachen
Laat het altijd
maar zo zijn.

Inge Zwerver

 

5 onder 1 dak......De familie von Trapp

De Familie von Trapp.


Onlangs hadden we er eentje te pakken. Zo'n dagje vol geluk. We kregen het zomaar in de schoot geworpen. Nu hadden we een feestelijke aanleiding, dat moet gezegd. Het had iets te maken met een trouwdag en de zoveelste. Maar daarin zat niet het geluk van de dag. Het zat hem in alles. En hoe het ging.
Het weer was goed en de tas gevuld met alles wat we nodig hadden. We gingen er iets bijzonders van maken zeiden we tegen onszelf.
Die ochtend reden we richting een stille Waddenzee om op de boot te stappen.
De boot naar Schier...

Waarschijnlijk behoeft het geen verdere uitleg. Een ieder van u kent dat gevoel. Maar toch.
Het moment dat je op de grote witte boot stapt geeft je immers alleen al het gevoel ver op reis te gaan. Erg ver weg van huis. Weg van alles wat dagelijks is. Misschien wel van jezelf.
Het dagelijkse wordt op de kade van Lauwersoog achtergelaten. Tezamen met zorgen, met verdriet, met alles wat je anders zou willen.
Grote witte meeuwen schreeuwen naar je door een blauwgrijze waddenlucht. Het krijsende geluid werkt bevrijdend . Roept iets avontuurlijks en onbekommerds in je op.

Mijn kinderen keken hun ogen uit. Renden door de grote blikken ruimtes vol stoelen en tafels en liepen hand in hand met papa of mama buiten op het dek. De zilte wind waaide door hun haren en in hun ogen weerkaatste het sprankelende van de zee.

Schier is altijd als vanouds. Schier veranderd nooit. Hooguit ergens een nieuwe horecagelegenheid. Dat zou nog kunnen.
Maar altijd kom je thuis.

Het was warm die dag. Natuurlijk werd er gefietst. Dat hoort.
Smalle schelpenpaadjes door gele duinen. Voorovergebogen trappend omhoog en dan, joelend naar beneden.
Kadetjes eten aan dat verschrikkelijke brede strand. Kadetjes met kaas en zand. En wat smaakt dat dan veel lekkerder dan thuis aan de keukentafel.
Wonderlijk.

Twee volle uren zaten we aan de Berkenplas. Met onze gat in het zand en de kinderen zwemmend en spelend in het water. Kinderen hebben het grote talent om in zeer korte tijd vrienden te kunnen maken en zo bleven we langer dan gepland.
Omdat het zo mooi ging.
Enige vorm van jaloezie bekroop me toch wel. Mijn oudste en haar vriendinnetje-voor-twee-uur hadden een heuse eigen eiland in het midden van de plas. Stoer zwommen de avontuurlijke dames er naar toe. Klommen vervolgens door rietkragen aan land en speelden daar hun eigen verzonnen verhalen.
Meer kind kun je niet zijn.

Zo tegen het einde van de middag, met nog een uurtje te gaan voordat we weer richting boot zouden moeten gaan, fietsten we nog wat.
Vanaf de Badweg rolden we nog even naar beneden voor een rondje door het dorp.
Anne voorop.
Trappend op een grote rose omafiets.
Haar haren in zoutige slierten rond haar blije hoofd.
Plots begon ze luid te zingen.
Zo, slingerend door al het andere Schierpubliek.
De rest van de familie kwam er achteraan gefietst.
"Do daar start en stop je mee, Re een hertje in het véééééld".
De Sound of Music.

De mensen keken verbaasd om naar deze vrolijke sliert fietsers. Glimlachend, naar dat luid zingende meiske voorop.
Anne zelf had niets in de gaten.

Heel even zag ik die late middag de duinen van Schiermonnikoog veranderen in hoge bergen.
En wij veranderden al fietsend in de familie von Trapp.

En ik......ik voelde heel even, het eenvoudige, onschuldige geluk van Maria....

Inge Zwerver (Juni 2010)

5 onder 1 dak..... Mist.

5 onder 1 dak......Mist.

Mist.

En langzaam worden we een eiland

verdwijnen in een mist

van

slierten wollen vlagen

veroveren zo mijn dorp

waarvan niemand nu nog wist.
_

Laat een ander ons niet vinden nu

laat ons ons dorp maar zijn.

_

De grijze muren dempen

al het wereldse lawaai

En even hoef ik nooit meer iets

dan mens in mist te zijn.

Inge zwerver

5 onder 1 dak…..Rijkdom.

5 onder 1 dak…..Rijkdom.

Bij Thijs draait het nog al es om geld. Hoe jong dat ie is, hij mag er graag wat van hebben.

Regelmatig bedenkt hij manieren, hoe hij ooit zelf zoveel mogelijk centjes kan gaan verdienen. Inmiddels weet ik, dat als je Lego-ontwerper wordt, je logischerwijs  gratis Lego voor je eigen kinderen kunt krijgen. Dat is een dikke plus. Kies je daarentegen voor het beroep van kok, dan ben je verzekerd van een leven lang voedsel. Een combinatie van beide beroepen is zijn ideaal.

Als Thijs zo nu en dan een zakcentje van zijn oma ontvangt, rent hij onmiddellijk richting de kast met spaarpotten. Onderweg nog net een dankjewel roepend naar zijn gulle grootmoeder. Slimme kleinzonen vergeten het bedankje niet, ze moeten immers vooruit blijven kijken. 

Urenlang kan hij ons vertellen, over wat hij met het geld zou kunnen gaan doen. Voornamelijk speelgoed kopen. Een logische wens van een zesjarige vindt u niet? We laten hem maar. Z’n wensen zijn prettig om naar te luisteren. Vol jongensfantasie en hartstocht. Waar vind je het nog.

Zelf geld verdienen doet ie ook hoor. Ik zie hem nog zitten. Op een dag in het voorjaar. Voor ons huis, op de stoep. Een tafeltje met daarop welgeteld één aardbei. Zelfgekweekt, dat moet gezegd. Thijs op een stoeltje achter dat tafeltje.

Toen de auto’s maar langs bleven rijden en er niemand stopte, veranderde mijn zoon in een heuse marktkoopman. Hij begon zijn waar aan te prijzen middels het roepen naar voorbijgaande potentiële kopers: ‘Aardbei te koop, één euro maar’! Toen ook dit niet hielp, plukte hij een bosje lavendel; als extra gratis product, bij aankoop van die ene rode vrucht. 

Uiteindelijk kwam zijn grote zus de aardbei inclusief lavendel kopen, ze betaalde met een euro van haar vader. Om de situatie te redden.

Mooi is het dan (dit alles in het achterhoofd hebbende) dat deze zelfde Thijs onlangs aan de keukentafel met een prachtige uitspraak kwam. Het ging over geld en hoeveel mama daarvan had. Ik moest hem teleurstellen. ‘Niet zoveel Thijs’ antwoordde ik hem.

Ik had verwacht dat dit een fikse tegenvaller zou zijn, maar niks hoor. ‘Mama, jij hebt dan niet veel centjes, maar jij bent zo lief mama, dan ben je ook heel rijk. Rijk van liefde’.

Volgens mij is het best een pienter mannetje, die Thijs van mij!

Inge Zwerver

5 onder 1 dak.....Knikje.

(een 'oudje' om een beetje in een vakantiestemming te geraken!)




Knikje.



Het zit er weer op. De zomervakantie is voorbij. Nieuwe herinneringen zijn gemaakt. We zijn weer aan het werk en de kinderen naar school. Onze dagen hebben inmiddels strakke tijdschema’s en er wordt weer keurig om 6 uur gegeten. Geen late avondpret meer op de camping en de lange uitslaapochtenden moeten wachten tot de zondag. Maar zo nu en dan, zomaar even tijdens de dagelijkse bezigheden, mijmer ik over die heerlijke weken…. 

We reden met een vrolijke volle auto richting de Picardie in Frankrijk. Net even over de grens van België, maar toch, Frankrijk. Alleen al voor het gevoel zeg maar. We zochten een stukje vrijheid, horloge-vrije-dagen, een nog ongereptere natuur dan het Groningse Platte en natuurlijk veel wijn en stokbrood. 
Aangekomen op de camping moest er onverwachts toch even omgeschakeld worden. Leken we in de auto al echte ontspannen reizigers, toen het er op aan kwam bleken er nog enige vlagen stress en een strak ritme in onze hoofden en lijven te zitten. Wat keken we die eerste dagen op tegen de ervaren gasten die al langer vakantie aan het vieren waren. De professionals noemde ik ze. Hun kinderen sprongen al vastberaden en zonder angst met z’n tienen op de trampoline, de onze keken verbaasd en wat angstig naar die wilde bende. Zelfs de allerkleinsten liepen vrij over de velden van de camping, vonden niets eng en hielden het vol tot de late uurtjes in de avond. Deze rasechte vakantiegangers aten wanneer ze honger hadden en bezaten dat nonchalante. Iets onbekommerds. Om jaloers op te worden vonden wij. We keken naar ze en ze knikten bemoedigend terug. ‘Het komt wel goed’ zag ik in dat knikje. 

Bij het zwembad neergeploft (een beweging die trouwens veel gemaakt is die paar weken) overtuigde ik mezelf ervan dat alle kinderen ingesmeerd waren, voorzien van zwembandjes, rubberen-opblaasbeesten, ballen en waterpistooltjes. Languit lag ik op een ligstoel. Lang ook had ik uitgekeken naar dit ene moment; het boek pakken dat al weken klaar lag voor het Franse. Langzaam voelde ik iets van een vakantiegevoel binnensluipen in mijn hoofd. De zon scheen haar warme stralen en iets tijdloos kwam over het moment…. 
‘Máááam!!!! Dat is Floor. ‘Ik moet poepen mam’. Het moment is weg. Zuchtend sta ik op, loop met mijn blonde dame richting caravan voor de grote boodschap en een kwartier later plof ik nogmaals hoopvol neer op mijn ligbed, het boek weer in mijn hand. Twee regels, echt waar, meer waren het er niet. ‘Mááááám!!! Dat is Anne. ‘Kom je ook even bij mij kijken mam’? Tuurlijk kom ik ook even bij mijn oudste kijken, die al heerlijk in het diepe kan! Ik leg mijn boek weer weg en ben een half uur aan de waterkant bij het andere bad. ‘Wat knap’ en ‘Super’ roepend naar een blij mensenkind. Nu kan ik wel even liggen vertel ik mijzelf en installeer me voor de derde keer met boek en doe een poging me te verstoppen achter een zonnebril. Eén bladzijde was me gegund. U raadt het al. ‘Máááám’!!! ‘Kom je ook’??? Daar staat mijn Thijseman. Zijn stevige bruine lijf glinstert in de franse zon. Grote Nemo-zwembandjes om zijn bovenarmen, duikbril op zijn hoofd en een rietje als snorkel in zijn mond. Zijn ogen stralen regelrecht mijn hart binnen. Ik stop het boek ver weg in de tas, plons het water in en speel…… 

Na enige dagen leven ook wij zonder horloge. We lunchen om half drie ’s middags, toeren langs de mooiste landweggetjes, stranden en krijtrotsen. We stoppen de kinderen pas op bed als het donkert, als ze echt niet meer kunnen en de camping gaat fluisteren voor de nacht. Dan pakt mijn lief nog even de Nintendo van Anne en doet een spelletje. Ik lees mijn boek. Echt. We drinken een wijntje, praten wat af en drinken nog een paar wijntjes. Tot het genoeg is….. 

Die dagen leken eindeloos. Voor we het wisten waren we al even ervaren als onze voorgangers. Nu knikten wij bemoedigend naar nieuwe gasten. Herkenden hun onzekere blik bij de trampoline. Keken begripvol als hun kinderen rond acht uur toch echt in tent of caravan moest verdwijnen om te slapen. Knikten nogmaals als we hoopvol boeken uit zwemtassen zagen komen bij het zwembad. En als ze mij dan na twee of drie dagen toevertrouwden dat het leesmoment verschoven was naar de nachtelijke uurtjes, waarna ze met een gekke sprong het water indoken, wist ik dat het vakantiegevoel ook hun had bereikt…… 

Vive La France (maar natuurlijk ook Oostenrijk, Denemarken, Ameland of Bakkeveen !) 

Inge Zwerver

5 onder 1 dak....Over dat ook ik niet de perfecte moeder ben.

5 onder 1 dak....Over dat ook ik niet de perfecte moeder ben. 

Las u de vorige keer dat ik één van mijn kinderen zonder enige waarschuwing Petunia's liet eten. 
Het kan nog een graadje erger kan ik u zeggen. 

Ik had zo'n dag vandaag. 
Nogal volgeboekt met werk en veel gevlieg. 
Handig als je je werk op loopafstand hebt, dat wel. 
Maar je loopt op de één of andere manier ook wel erg vaak heen en weer. 
Tussendoor wil je ook nog je kinderen een boterham smeren tijdens de middagpauze in de veilige haven van thuis. 


Het plaatje oogt aan de buitenkant idyllisch. 
Een moeder met een zooitje kinderen aflopend van groot naar klein aan de keukentafel. 
Bruine boterhammen, potten jam en pindakaas. 
Een gezellig geroezemoes van bestek en verhalen. 

De kenner echter ziet de afwezige blik in de ogen van de moeder. Ze knikt wat van ja en schudt wat van nee. Smeert her en der wat boter op een broodje en schenkt de glazen vol met melk. 
Maar toch, echt aanwezig is ze niet. 
Druk met alles wat ze heeft gedaan, wat nog moet en vooral hóe dat dan moet. 

Als alles dan is opgeruimd en de snuitjes zijn weer gepoetst, moet iedereen, vlug vlug, weer naar school. 
Het werk wacht. 
Een beetje tempo graag. 
Het ene kind fietst alvast vooruit en het andere lift met mij mee in de auto, er moeten bloemen worden gehaald voor de molen. 
Kinderen in de klas gebracht en daar gaan we weer. 

Heeft u al iets gemist in het verhaal? 
Heeft u misschien een kind gemist in het verhaal? 
U wel? 

Ik durf het bijna niet te zeggen. 
Het schaamrood staat op mijn wangen. 
Maar, vandaag ben ik een kind vergeten! 

Terwijl ik langs mijn huis reed, iets harder dan dertig ben ik bang, stond er een meisje van tien achter de ramen van ons huis te wuiven. 
Een soort van "joehoe, ik ben hier" manier van wuiven. 
Het was Anne. 
Opgesloten en vergeten door haar vreselijke moeder. 
Ik heb haar niet gezien. 

De deuren waren op slot, ik was met twee bengels vertrokken en ben mijn oudste kind vergeten. 
Stilletjes en geruisloos spelend op haar kamer liet ik haar achter. 
Wat een monster van een moeder. 

De opgesloten en vergeten dame vond het zelf zeer komisch. 
Ze heeft dapper een andere sleutel gezocht en gevonden en heeft zichzelf weten te bevrijden. 

Dubbel van de lach kwam ze zo'n anderhalf uur later uit school en vertelde mij het verhaal. 
Werkelijk, ik had er niets van gemerkt. 
Geen moment aan haar gedacht. 

Geen perfecte moeder, wel een zelfstandige dochter. 
En wat kunnen we heerlijk lachen samen! 

Inge Zwerver